Lazer Markalama

Lazer markalama, ürünün yüzeyine odaklanmış ışın yardımıyla kalıcı iz bırakma yöntemidir. Etiket yapıştırma veya mürekkeple baskı yapmanın aksine sarf malzemesi gerektirmez, iz silinmez ve çoğu durumda yüzeyin bütünlüğünü bozmaz. Seri numarası, üretim tarihi, parti kodu, logo ve Data Matrix karekod bu yöntemle işlenir.

Önce ne işaretleyeceğinizi tanımlayın

Doğru sistem, malzeme ve içerik netleştiğinde kendiliğinden belirlenir. Cevaplanması gereken sorular şunlardır: parçanın malzemesi ve yüzey işlemi nedir, işaretin ne kadar dayanması gerekiyor, içerik sabit mi yoksa her parçada değişiyor mu, parça durarak mı yoksa hareket ederek mi işaretlenecek, çevrim süresi kaç saniye. Bu bilgiler olmadan yapılan güç ve model önerisi tahminden ibarettir.

Kaynak tipini malzeme belirler

Fiber lazer. Endüstride en yaygın kullanılan tiptir. Metaller enerjiyi bu dalga boyunda iyi soğurduğu için çelik, paslanmaz, alüminyum, pirinç ve kaplamalı metallerde yüksek kontrast elde edilir. Katkılı mühendislik plastiklerinde de kullanılabilir.

CO2 lazer. Organik malzemelerin tercihidir. Karton ambalaj, kağıt etiket, ahşap, deri, cam ve birçok plastik film bu tiple işlenir. Çıplak metal yüzeyde tek başına verimli değildir.

UV lazer. Soğuk markalama olarak anılır; malzemeyi eritmek yerine bağ yapısını değiştirdiği için ısıdan etkilenen bölge çok dardır. Tıbbi cihaz plastikleri, ince filmler, hassas elektronik bileşenler ve deformasyona tahammülü olmayan yüzeyler için kullanılır.

İşaretleme yöntemini seçin

Aynı kaynakla farklı sonuçlar elde edilir. Tavlama yüzeyde malzeme kaldırmadan oksit tabakası oluşturur; paslanmazda korozyon direncini bozmadığı için tıbbi ve gıda ekipmanında tercih edilir. Kazıma malzeme kaldırarak derin ve dokunulabilir iz bırakır, aşınma ve yıkamaya karşı en dayanıklı yöntemdir. Köpürtme plastikte açık renkli kabarık iz oluşturur. Renk markalama ise belirli darbe yapılarında paslanmaz üzerinde farklı renk tonları üretir.

Markalama alanı, lens ve güç

Markalama alanını F-Theta lensin odak uzunluğu belirler. Geniş alan lensi büyük parçaları tek seferde kapsar ancak ışın noktası büyür; bu da ince detay ve küçük karekodda çözünürlük kaybı demektir. Küçük alan lensi ise daha keskin detay verir fakat büyük parçalarda konumlandırma veya parça hareketi gerektirir. Doğru seçim, en büyük parçayı değil, en küçük detayı esas alarak yapılır.

Güç seçimi derinlik ve hız ile ilgilidir. Yüzey kontrastı yeterliyse düşük güç işi görür; derin kazıma ve kısa çevrim süresi gerektiğinde güç yükselir. Fazla güç her zaman iyi sonuç vermez, çünkü ısı girdisi arttıkça ince parçalarda deformasyon ve plastikte renk bozulması riski büyür.